Cultural hijack : rethinking intervention

Cultural hijackers are actually anarchist artists who perform works of art without permission, usually unsolicited and often in the city, but sometimes also in a landscape, where you then just suddenly a huge substances pink rabbit may encounter, which then decays again in a few years time. Tazro Niscino thanks to someone like contrast, Kassel (he lives and works in Germany) ever to make invitations to a work of art around the public space we generally overlook, for example, lamp posts for granted because we experienced and there for granted (except scrapping them of course). He comes every time, just like Christo wrapping with his projects, officially in trouble as he asks permission to the authorities, and later as the shopkeepers in the area, for example, protesting against the living room that is built around a lamp post. It is art where I shoot at in laughter every time, precisely because he is so unexpected, and he mislead you. Cultural Hijack: Rethinking Intervention is a book that is full of this kind of projects and art, and it is a provocative and inspiring book, especially by the many examples. The lyrics are sometimes a bit too pretentious for me, because where some artists there for my feeling especially on from his you designed your just a cheerful day try the essay writers everywhere deeper layers. There is of course nothing wrong with it, also may be interpreted in its context and anarchist art posted, and sometimes also really sensible things claimed, but what makes this book especially so much fun is that you going and looking again and again in the laugh shooting. And that you, as an artist, itself strongly tend to get anonymous on path to go and interventions to do in the urban landscape that the passenger in the laugh do shoot. And if they then also start thinking about the more serious issues that raise the artist is that a bonus, because what this paper shows is that humor and art go together well, and that humor and seriousness often also go well together. Because you shoot in the laugh and then think why you're actually in the laugh shooting. 201302 Culturele kapers zijn eigenlijk anarchistische kunstenaars die ongevraagd en meestal zonder toestemming kunstwerken uitvoeren, vaak in de stad, maar soms ook in een landschap, waar je dan zomaar ineens een enorm stoffen roze knuffelkonijn kunt tegenkomen, dat vervolgens ook weer totaal vergaat in een paar jaar tijd. Iemand als Tazro Niscino daarentegen krijgt dankzij Kassel (hij woont en werkt in Duitsland) steeds uitnodigingen om een kunstwerk te maken rond de openbare ruimte die we over het algemeen over het hoofd zien, omdat we bijvoorbeeld lantaarnpalen als vanzelfsprekend ervaren en er niet meer bij stilstaan (behalve als ze uitvallen natuurlijk). Hij komt elke keer, net als Christo met zijn inpakprojecten, in de problemen als hij officieel toestemming vraagt bij de autoriteiten, en later als de winkeliers in de omgeving bijvoorbeeld gaan protesteren tegen de woonkamer die om een lantaarnpaal heen is gebouwd. Het is kunst waar ik elke keer weer bij in de lach schiet, juist omdat hij zo onverwacht is, en hij je op het verkeerde been zet. Cultural Hijack: Rethinking Intervention is een boek dat vol staat met dit soort projecten en kunst, en het is een prikkelend en inspirerend boek geworden, vooral door de vele voorbeelden. De teksten zijn soms wat te pretentieus wat mij betreft, want waar sommige kunstenaars er voor mijn gevoel vooral op uit zijn je te ontregelen of je gewoon een vrolijke dag te bezorgen proberen de essayschrijvers overal diepere lagen aan te brengen. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, ook anarchistische kunst mag geduid worden en in haar context geplaatst, en soms worden er ook wel degelijk zinnige dingen beweerd, maar wat dit boek vooral zo leuk maakt is dat je al bladerend en kijkend telkens weer in de lach schiet. En dat je als kunstenaar zelf sterk de neiging krijgt om anoniem op pad te gaan en ingrepen te doen in het stedelijke landschap die de voorbijganger in de lach doen schieten. En als ze daarna ook nog even gaan nadenken over de serieuzere zaken die de kunstenaar aankaart is dat mooi meegenomen, want wat dit boek goed aantoont is dat humor en kunst goed samengaan, en dat humor en ernst vaak ook goed samengaan. Want je schiet in de lach en gaat dan toch nadenken waarom je eigenlijk in de lach schiet. Cultural Hijack: Rethinking Intervention - edited by Ben Parry, with Myriam Tahir and Sally Medlyn - Liverpool University Press - ISBN 978-1-84631-751-4 201302 Read more...